Καμία ... και σήμερααααααα!!!

ααααααααααααααααΑΑΑΑΑΑΑΑΑααααααααααααααα...........

όΛΕεεεεεεεεεεεεεεΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕεεεεεεεεεεεεεε!!!!

Φτου ξελευτερία!

Σήμερα λέω να ξαμολυθώ στους δρόμους. Εκεί που συχνάζουν οι δημοσιογράφοι που κυνηγάνε τα πιτσιρίκια τέτοιες μέρες και τα ρωτάνε "Ξέρεις τι γιορτάζουμε σήμερα;"

Σήμερα θέλω να μου κοτσάρει κι εμένα ένας δημοσιογραφίσκος το ματζαφλάρι του στη μούρη και να με ρωτήσει. Γιατί σήμερα έχω έμπνευση, και σήμερα θα του απαντούσα αυτό:

Γιορτάζουμε την απελευθέρωση μας από τους Τούρκους, που τους είπε ο Μεταξάς "καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή".

Αλλά επειδή αυτοί δεν καταλάβαιναν γρι Ελληνικά, ο Μεταξάς, πήρε τηλέφωνο έναν πολύ φίλο του Ιταλό που κουτσομίλαγε την Τουρκική και του είπε σε άπταιστα Σισιλιάνικα το περιβόητο "ΟΧΙ". Μη με ρωτάτε γιατί του είπε όχι, αυτά είναι προσωπικά δεδομένα και η Vodafone δεν ήταν ακόμα στα φόρτε της για να υποκλέψω πληροφορίες!

Έτσι, οι Τούρκοι έφυγαν από τη χώρα μας και αντί να έρθει ο Johny o Walker, που ήταν και συμπαθής σε όλους, ήρθαν οι Ιταλοί, οι οποίοι... να μην ξεχνάμε, άφησαν και ιστορία στη μόδα μας (βλ. Ντόλτσε Γκαμπάνα, Πράντα, Giorgio Armani...).

Οιοιοιοι... Ιταλοί λοιπόν, που εκείνη την εποχή στη χώρα τους ήταν της μόδας το χακί, αποφάσισαν να συνεργαστούν με τους συνταγματάρχες της δικής μας χώρας, αφού τους έβρισκαν ιδιαίτερα καλοντυμένους!

Κατέβηκαν λοιπόν με τα τανκς, στους δρόμους της Αθήνας, για να λανσάρουν το νέο λουκ και ήταν αποφασισμένοι να κάνουν πάταγο!!

Όλη η Πατησίων έγινε μια τεράστια πασαρέλα! Το χακί, ήταν το χρώμα που επικρατούσε και οι στραβοφορεμένοι μπερέδες, ήταν αναφαίρετο αξεσουάρ (πως η μπουτουνιέρα από τον Σιανίδη; έτσι!).

Μια που είπα για μπουτουνιέρα... δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα και στη θέση τους υπήρχαν ωραιότατες καρφίτσες με το "πουλί", το οποίο είχε γίνει ακόμα κι αφίσα και κυκλοφορούσε παντού!

Αυτή η μόδα του χακί λοιπόν, δεν ήταν μια απλή υπόθεση. Ήταν επιβεβλημένη!

Δεν μπορούσες να βγεις από το σπίτι φορώντας άλλα χρώματα. Αν το έκανες, σε μπαγλάρωνε η φάσιον πολίς της εποχής - κάτι μπασκλασαρίες με μπλε στολές (δεν έφτασε το μπάτζετ να φτιάξουν και γι' αυτούς χακί) - σε σάπιζε στο ξύλο και μετά σε πήγαινε στο τμήμα (το στέκι των μελών της).

Εκεί, σε δελέαζαν με διάφορους τρόπους, όπως βραστά αυγά (δυστυχώς χωρίς μπέικον... ακόμα δεν είχαν μπει οι Άγγλοι και οι Γερμανοί στην ιστορία) για να τους μαρτυρήσεις κι άλλους σαν κι εσένα με χρωματιστά ρούχα!

Αυτή η κατάσταση, κράτησε περί τα 7 συναπτά έτη. Μέχρι που ήρθαν οι Rolling Stones για μια συναυλία κι επειδή πέταξαν κόκκινα γαρύφαλλα στο κοινό... τους την έκοψαν στη μέση. Εκείνη την εποχή οι επιστήμονες, άρχισαν να κάνουν και τα πρώτα πειράματα για τα λουλούδια σε άλλα χρώματα εκτός του φυσικού τους!

Η διακοπή της συγκεκριμένης συναυλίας, που την περίμεναν πως και πως οι φοιτητές του Πολυτεχνείου, ήταν και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι!

Έτσι, μαζεύτηκε ένα παρεάκι στην εστία του πανεπιστημίου και κάνανε κατάληψη, για να ρίξουν τη μονόχρωμη μόδα!

Φήμες λένε, οτι ήταν κι ο Στάθης Ψάλτης μαζί τους, αφού είχαν και πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό και γινόταν χαμός με τις αφιερώσεις όπως "Σούλα σ' αγαπάω, μ' ακούς;"

Στα ρεπό του, τον αντικαθιστούσε μια άλλη κοπελίτσα, Μαρία τηνε λέγανε και υπενθύμιζε στον κόσμο, που βρισκόταν: "Εδώ πολυτεχνείο"!

Η εκπομπή του Ψάλτη όμως, είχε μεγαλύτερη ακροαματικότητα και γι' αυτό η Μαρία, λίγα χρόνια αργότερα, αποφάσισε να αλλάξει παράταξη και να πάει λίγο πιο προς κέντρο, για να ανεβάσει τα νούμερα (στο πορτοφόλι της).

Μ' αυτά και μ' αυτά, οι συνταγματάρχες, εξοργίστηκαν που οι νεολαίοι δεν ήθελαν να ακολουθήσουν τη μόδα του χακί. Νομίζοντας λοιπόν, οτι θα τους επιβληθούν οι πιτσιρικάδες, κατέβασαν στους δρόμους τα στρατά και διέταξαν επίθεση και εισβολή στον πανεπιστημιακό χώρο, να τους σπάσουν τον τσαμπουκά!

Οι φοιτητές όμως, είχαν κλειδώσει την κεντρική πόρτα κι ένας στρατιώτης είχε τη φαεινή ιδέα, να μουντάρει με το τανκ και να τη ρίξει!

Δεν υπολόγισε όμως (όπως εκμυστηρεύτηκε πολλά χρόνια μετά ) οτι θα σκότωνε ένα τσούρμο μαθητούδια και το χώμα θα βαφόταν κόκκινο!

Ναι, το αίμα ήταν ακόμα κόκκινο!

Και τότε έπεσε η χούντα του χακί!

Και από τότε ψηφίστηκε ο νόμος του Πανεπιστημιακού ασύλου!

Και από τότε άρχισαν οι άνθρωποι να λένε ελεύθερα τη γνώμη τους, χωρίς να φοβούνται κανέναν!

Σήμερα, 17 Νοέμβρη, γιορτάζουμε τη πτώση του φασισμού κι αυτό έχει σημασία... όλα τα άλλα είναι απλώς οδοντόκρεμες!

Σήμερα είναι σημαδιακή μέρα και για την δική μου απελευθέρωση από την γαλέρα! Τρεις και σήμερα!!!

ΦΤΟΥ ΞΕΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

Κι η πλάκα συνεχίζεται...

Σάββατο πρωί...

Μόλις έχω τελειώσει το πρωινό μου:

• 2 φέτες ψωμί με βούτυρο και μέλι
• μια κούπα γάλα με κακάο
• ένα κομμάτι μηλόπιτα (πάντα τρώω ένα φρούτο το πρωί)

...και πάνω που σκέφτομαι να τσιμπήσω και λίγους γίγαντες να σπάσω τη ζαχαρίλα... χτυπάει το τηλέφωνο!

- Παρακαλώ;

- Ναι καλημέρα σας... η κυρία Λιγουράκη;

Το επώνυμο μου δεν έχει καμία σχέση με το παραπάνω αλλά κάτι με έκανε να απαντήσω

- Μάλιστα, ποιός τη ζητεί;

- Είμαστε από τα Body Line κι έχουμε μια ειδική προσφορά για σας...

- Για ποιά με περάσατε κυρία μου; Σας παρακαλώ!

Απάντησα με αυστηρή φωνή και της έκλεισα το τηλέφωνο στα μούτρα!!

Άκου ειδική προσφορά... είμαστε για δίαιτες χριστουγεννιάτικα; Να θέλουμε και ψυχολόγο μετά;

Αφήστε μας επιτέλους να φάμε με την ησυχία μας!

Δεν θέλω να γίνω το next top model!

Φάε κάτι βρε κοριτσάκι μου!

Κάποιος μου κάνει πλάκα!

Την ώρα που ο γιατρός μου, μου έχει απαγορέψει να τρώω λιπαρά και να πάρω παραπάνω από 1 κιλό, η θεία μου στέλνει στον Λου, 2 ολόκληρα βαζάκια γλυκό κυδώνι, η μαμά μου ένα ολόκληρο ταψί μηλόπιτα και ο ίδιος ο Λου, με πιέζει ασφυκτικά να του φτιάξω ένα ελαφρύ φαγητό όπως γίγαντες πλακί, για να ταιριάζει με τα γλυκά του!

Ο αγαπητός συνβλόγερ Kikop μου κάνει πρόταση να επεκτείνουμε τις γαστρονομικές μας αναζητήσεις σε ένα βλογ που θα λέγεται "ο Γαργαντούας"... κι εγώ κάνω απεγνωσμένες προσπάθειες, να μη φάω μια μπουκιά σοκολάτα!

Έλεος κυρίες και κύριοι!

Κι ύυυστεραααα λεεεένε πως φταίει ο φονιάς (ώπα)!

Χτες πήγα για έναν υπέρηχο! Μόλις μπήκα στο δωματιάκι, μου λέει ο γιατρός:

"αχ, καλέ τι έπαθε αυτό το κοριτσάκι και φούσκωσε;"

"Ήπια δυο κασόνια μπύρες" του απάντησα με το πρωτότυπο χιούμορ που με διακρίνει και ξαπλώθηκα στο κρεβάτι!

Εδώ να βάλω μια πολύ σημαντική σημείωση:

Και να θες ν' αγιάσεις, δεν σ' αφήνουν!

Ο κύριος γιατρός που θα με εξέταζε... έτρωγε ταυτόχρονα μια ζαμπονοτυρόπιτα με κόκκινη σάλτσα... από τις καλές!

Φτηνά τη γλύτωσε που ήταν κι η μάνα μου μέσα (γκεστάπο) και όταν την άφησε στο πλάι για να με πασαλείψει με το ειδικό ζελέ, δεν του την καταβρόχθισα!

Το παιδάκι μου είναι πολύ στριμωγμένο εκεί μέσα, ίσως γιατί μου έχει φάει τον μισό πλακούντα κι είναι 300γρ. παραπάνω από το κανονικό! Στη μαμά έμοιασε το πουλάκι μου!

Ο δόκτορας μου είπε πως είναι πολύ πιθανό να γεννήσω καμιά 20αριά μέρες νωρίτερα. Πράγμα που με έκανε να πανικοβληθώ λιγάκι... όχι, όχι γιατί θα γεννήσω νωρίτερα, αλλά γιατί θα πέσει πάνω στα Χριστούγεννα κι ενώ όλο το σόι θα τρώει και θα πίνει στα γιορτινά τραπέζια, εγώ θα τρώω τα ανάλατα του νοσοκομείου!!!

Προειδοποίησα τον γιατρό μου οτι βασίζομαι πάνω του να μου φέρει κάνα γαρδουμπάκι δώρο εκείνες τις μέρες και να αφήσει κατά μέρος τα μπουκέτα με τα λέλουδα, κι εκείνος μου είπε "τι γαρδουμπάκι παιδάκι μου, Χριστούγεννα θα γεννήσεις, όχι Πάσχα!"

Και τι μ' αυτό δηλαδή; Οι λεχώνες δεν έχουν δικαίωμα στις μυρωδιές; Μόνο στις έγκυες πας ότι τους μυρίζει; Ήμαρτον Θε μου... πρέπει να γίνουν κάποιες αλλαγές στα ήθη και τα έθιμα αυτής της χώρας (παρακαλώ;).

Φεύγοντας, πήραμε και έναν τιμοκατάλογο για τα δωμάτια και τη νοσηλεία, που κανονικά θα μας έκοβε την όρεξη εκτός από τα γόνατα... αλλά εμείς βράχοι!

Μετά είπαμε να κάνουμε και μια βόλτα να δούμε κάνα μωρουδιακό, αλλά καταλήξαμε στο ΙΚΕΑ πάλι, να τρώμε κεφτεδάκια με πατάτες τηγανητές!

Η μάνα μου με στραβοκοίταξε μόλις παράγγειλα και μόνο που δεν με αποκλήρωσε όταν ζήτησα να μου βάλουν έξτρα σάλτσα!

"Το παιδί σου δεν το σκέφτεσαι;" με ρώτησε με δολοφονικό βλέμμα!

Έλεος χριστιανή μου!!! Άσε με να απολαύσω μια φορά κάτι χωρίς τύψεις! ΚΑΙ τα έφαγα, ΚΑΙ δεν τα ευχαριστήθηκα ΚΑΙ είχα και καούρες μετά! Από τη μύτη μου το έβγαλε η αφιλότιμη! Έτσι μου ήρθε φεύγοντας να πάρω κι ένα χοτ ντογκ για να συνέλθω λίγο αλλά ο Λου είχε βγει για τσιγάρο μαζί με το πορτοφόλι και που να ζητήσω λεφτά από τη μάνα μου; Θα με έσφαζε στο γόνατο αν της έλεγα τι τα θέλω!

Ααααχ... μανάδες! Παρόλα αυτά... μάνα είναι μόνο μία!

Α, να μην ξεχάσω να σας πω οτι τα φασόλια, οι γίγαντες δηλαδή που έφτιαξα χθες, είναι για πολεμοφόδια! Εκτός από το ότι ήταν στούκας στο στομάχι από τα κρεμμύδια, τα σκόρδα και το χωριάτικο λουκάνικο (έπρεπε να βάλω και λίγο κρεατάκι μέσα για να μας πιάσει το φαΐ), κάτι δεν πήγε καλά στο βράσιμο!

Δε με πάνε τα όσπρια παιδάκι μου! Πάλι καλά που δεν ήρθε η αντιτρομοκρατική πάλι (να μην τα ξαναλέμε για τις φακές) στο σπίτι να με πάρουν σηκωτή όταν εκσφενδονίστηκε το καπάκι της κατσαρόλας ... αλλά αυτά θα τα γράψω σ' ένα αναλυτικότερο ποστ, στο βλογ του γαργαντούα!

Αν δεν μπερδέψω τα μπούτια μου τελικά με όλα αυτά τα βλογ που συμμετέχω να μη με λένε Amanita!

Κρύο πιάτο

Η εκδίκηση αγαπητά μου παιδιά (λυπάμαι δια την παραπλάνηση του τίτλου και που δεν θα σας δώσω γκουρμέ συνταγή με κοτόσουπα και κουβερτούρα) !

Αυτό το πιάτο είναι αποκλειστικά φτιαγμένο για τον αρχιμάλακα!

Μετά από τις απολύσεις που έκανε, γιατί κανείς δεν είναι αντάξιος των προσδοκιών του και γιατί αυτός κάνει τα πάντα καλύτερα, ήρθαν οι "αναγκαστικές" προσλήψεις, αφού καμιά εταιρεία δεν μπορεί να μείνει πάνω από 1 μήνα χωρίς λογιστή!

Το καινούριο team των λογιστών λοιπόν!

Αυτό είναι το θέμα μας σήμερα! Αυτό είναι το κρύο πιάτο.. που σε στέλνει κατευθείαν στην τουαλέτα (δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί τέλειωσαν τα κουβαδάκια για τον εμετό από το προηγούμενο ποστ).

Αυτό το team, αποτελείται από 3 άντρες και κάτι κοπελίτσες εκπαιδευόμενες.

Για τις κοπέλες, δεν έχω να σας πω και πολλά, εκτός από το ότι κυκλοφορούν εδώ μέσα με ταγέρ και τουπέ 40 καρδιναλίων (πιθανόν νομίζουν οτι δουλεύουν σε δικηγορικό γραφείο.. να θυμηθώ να τις ενημερώσω). Κατά τα άλλα, είναι πολύ ευγενικές (ναι, παρά το τουπέ), όμορφες λες και βγήκαν από διαφήμιση, με λαμπερά μαλλιά (τι διάολο όλες με pantene λούζονται;) και όταν περνάνε από δίπλα σου, φχαριστιέσαι μυρουδιά κολόνιας!

Οι άντρες τώρα. Από που να αρχίσω;

Είναι όλοι μια κοψιά! Σα να έχουν βγει από ελληνική ταινία του '50. Το μόνο που τους λείπει είναι οι μανσέτες στα μανίκια. Απίστευτο... δεν περίμενα οτι υπάρχει ακόμα αυτό το είδος ανθρώπου γενικότερα!

Είναι όλοι ατσούμπαλοι, με αστείο περπάτημα. Φοράνε ρούχα σε γκρι αποχρώσεις, σαν τους παλιούς οδηγούς τρόλεϊ (αν φορούσαν και τα πέδιλα που τους έκανε δώρο η ΟΑΣΑ...με κάλτσα, θα ήταν κομπλέ) και τα πουκάμισα τους κρέμονται τα μισά έξω από τα υφασμάτινα παντελόνια τους.

Οι ζώνες, που κάνουν υπερζώνια (από το "υπεράνθρωπη") προσπάθεια να συγκρατήσουν τα παντελόνια κάτω από την ξεχειλωμένη μπάκα τους, δεν είναι περασμένες απ' όλες τις θηλιές, σχηματίζοντας έτσι μια υπέροχη σούρα που αφήνει να φαίνεται λίγο από το εσώρουχο (ούτε εδώ θα μπω σε λεπτομέρειες.. θα μας το κλείσουν το μαγαζάκι).

Απαραίτητο αξεσουάρ, ένα πακέτο χαρτομάντιλα!

Φυσάνε συνέχεια τη μύτη τους (πρέπει να κολλάει ο ένας τον άλλον συνέχεια... δεν εξηγείται που είναι όλοι και πάντα κρυωμένοι) κι αντί να πετάξουν τα χρησιμοποιημένα χαρτιά στο καλάθι, τα αφήνουν στοίβα πάνω στο γραφείο τους!

Φυ - σι - κά, φεύγοντας δεν τα μαζεύουν!!!

(θα πεθάνουμε όλοι από τη γρίπη των χοίρων εδώ μέσα, να μου το θυμηθείτε!)

Βγάζουν τα κλασέρ με τα τιμολόγια από τις βιβλιοθήκες, τα ανακατεύουν όλα (τα κάνουν "χούμα κουτάλια" δηλαδή ...να μαθαίνουμε και καμιά ξένη γλώσσα) και τ' αφήνουν μες τη μέση, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις που τους πιάνει κρίση νοικοκυροσύνης και τα βάζουν σε λάθος θέση.

Έτσι, όταν θες να ψάξεις ένα τιμολόγιο του 2009, ξεκινάς από τα κλασέρ του 2004 για καλό και για κακό! Σου παίρνει καμιά βδομάδα (χωρίς διαλείμματα), αλλά δε σε νοιάζει, αφού κι η περιπέτεια του Οδυσσέα έτσι άρχισε κι είδατε τι φίρμα έγινε (ο Φλωρινιώτης μπροστά του δεν πιάνει μπάζα!).

Είναι ανατριχιαστικά ευγενικοί, σε σημείο που χτυπάει κόκκινο το νευρικό σου σύστημα. Οτιδήποτε και να σου πουν, κολλάνε κι ένα "ευχαριστώ πολύ" ή ένα "παρακαλώ πολύ" ανάλογα με την περίσταση, αλλά πολλές φορές στο τσαμπουνάνε και στο ξεκάρφωτο για να μην ξεχνιέσαι!

Μπορώ να γράφω με τις ώρες γι' αυτούς αλλά θα βγει η ανάρτηση κατωσέντονο (το πανωσέντονο το έβγαλα, έβαλα παπλωματοθήκη τώρα που έπιασαν τα κρύα..λολ).

Το αφεντικό λοιπόν, που είναι με το γαμωσταυρίδι στο στόμα από την ώρα που ξυπνάει μέχρι και ...στον ύπνο του, εκνευρίζεται τρελλά με όλη αυτή την ευγένεια και δεν τον βλέπω να τη βγάζει καθαρή!

Κάθε φορά που ένας απ' αυτούς τους άγιους λογιστάκους, του απευθύνει τον λόγο και του πετάει στα μούτρα όλη αυτή την καλοκάγαθη συμπεριφορά, αυτός κοκκινίζει ολόκληρος, βγάζει καπνούς απ' τ' αυτιά και αφρούς από το στόμα και τους απαντάει με απύθμενη ειρωνεία!

Τι λέτε; Πάμε ένα στοιχηματάκι; Πόσο θα αντέξει;

υ.γ. Το τσιζκέικ, με μερικές παραλαγές αλλά ... πέτυχεεε!!!

Η συνταγή εδώ!!!

(αλλά πρέπει να μου στείλετε κομμάτι... να δω αν σας πέτυχε, όχι τίποτα άλλο!) :)